بخش ۶ - الحکایه و التمثیل

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)۱۴ بیت

نکو گفته‌ست آن درویش حالیکه می‌خواهم سه چیز از حق تعالی

یکی در خواب مرگی با سلامتدوم در مرگ خوابی تا قیامت

سیم چیزی که گفتن را نشایدچه گویم زانک در گفتن نیاید

خداوندا به فضلت دل قوی بادکسی کز ما کند بر نیکویی یاد

قرین نور باد آن پاک راییکه این گوینده را گوید دعایی

گرت در جام خود خونیست برخیزز چشم خون‌فشان بر خاک ما ریز

که بعد از ما عزیزان وفاداربه خاک ما فرو گویند بسیار

کنند از دل بسوی ما خطابیولی از گور ما ناید جوابی

بسی خونها بخوردند و برفتندبه درد و غصه زیر خاک خفتند

کنون ما نیز خون خوردیم و رفتیمبه درد و غصه زیر خاک خفتیم

بسی گفتیم و خاموشی گزیدیمز گویایی به خاموشی رسیدیم

خموشانند زیر خاک بسیارنبینم من ازیشان کس خبردار

هزاران جان پاک از قالب پاکفدای این همه روهای پر خاک

چرا چندین سخن بایست گفتن ؟چو زیر خاک می‌بایست خفتن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از نکو، درویش، به سه آرزوی خود از خداوند اشاره دارد: اول، خواستار مرگی با سلامت است، دوم، آرزوی خوابیدن تا قیامت و سوم، چیزی که گفتنش ناممکن است. او از خداوند می‌خواهد که کسانی که برایشان خوب یاد می‌کنند، همراه نور و خیر باشند. نکو سپس به وضعیت انسان‌ها بعد از مرگ اشاره می‌کند؛ اینکه فرزندان وفادار ممکن است به یاد ما صحبت کنند، اما پاسخ از گور ما برنمی‌خیزد. او به غم و دردهایی که انسان‌ها در زندگی تحمل می‌کنند، اشاره می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که بعد از مرگ، سخن گفتن بی‌فایده است و همه باید در آرامش زیر خاک خفته باشند.