شمارهٔ ۱۸۵
ای آتش هوای تو در جان عالمیدر عهد تو ندیده کسی عیش خرمی
از حال من مپرس که دارم دلی ز هجرچون زلف بیقرار پریشان و درهمی
عالم بهم زنی تو بیک چشم همزدنلعل تو جان دهد چو مسیحا بیکدمی
گشتم جدا ز خاک دری کز هوای اودارم دل پر آتشی و چشم پرنمی
دوشیزگان سبزه بصحرا برون شدندآخر برون خرام و برون کن ز دل غمی
تا نکته ز سر میانت بیان کنداسرار کو بکورودازبهر محرمی