شمارهٔ ۱۸۶

۶ بیت

تو چون پیمانِ عهدت می شکستیچرا با ما نخستین عهد بستی

من از تو نَگسَلَم پیوند و الفتاگرچه رشتهٔ جانم گسستی

سحرگاهان برون شد مست و مخموربدستی ساغر و خنجر بدستی

هزاران رستخیز و فتنه برخواستبهرجا کان پری یکدم نشستی

بده ساقی دگر رَطلِ گرانمکه من مستم ز چشمِ مِی پرستی

بدو گفتم دهی کِی کام اسراربگفتا آن زمان کز خود بِرَستی