شمارهٔ ۱۶۳
هذ اغزال هلال السمآء مضناکیغد الغزالة فی العشق من حیاراکی
ز شوق روی تو گردید گل گریبان چاکشقیق احمر ذوالکی بعض قتلاکی
ز آهوان نه همین صید اهل دل کردیسلبت مهجة اهل التقی و لثنا کی
امام شهر بمحراب خود بخود گویاستبحاجبیک بان صار بعض صرعاکی
همین نه ماه گرفت از فروغ مهر رختذکاء یقتبس النور من محیاکی
ز تار زلف دو تا گر مرا شب تاری استصباحی اسفر لیلای من ثنایاکی
ز دیده خون رودم محرم دو دیده رودفدع یودع یا دمع طرفی الباکی
صبا ز دیدهٔ دل گویمت چسان هیهاتوهل اعبر یالروح عنک حاشاکی
گل مراد برآید مرا توچون ببر آئیاشم نکهته و رد التثم فآکی
اگرچه ورد زبان ورد سوسن و سمن استفانت قصد ضمیری و کل اسماکی
ز بخت بد چو به بیداریم از او محرومفلیت عند رقادی سمحت رؤیاکی
ز دوست چشم امید این بود که دید اسرارسمعت فیه اقاویل کل افاکی