شمارهٔ ۱۵۲
از باده مغز تر کن و آن یار نغز جوتا سر رود بسر رو و تا پا بپا بپو
بر نقش ما سوا خط بطلان بیا بکشاز لوح دل محبت اغیار رو بشو
یاران ز باده سرخوش و در سر ترا خمارجامی بزن بطرف چمن نوگلی ببو
چون یاد دوست میرود اندر ملامتمای مدعی هر آنچه توانی بگو بگو
خاصان و عامیان همه را شور او بسرترسا و پارسا همه را رو بسوی او
در دیر و در حرم بکنشت و کلیسیادر جستجوش ره سپر اسرار کو بکو