شمارهٔ ۲۳
من آن رند خراباتم که هشیارانه می نوشممن آن قلاش رسوایم که دایم مست و بیهوشم
من آن دردی کشم که نام و ناموس دو عالم راز بیباکی و استغنا بجام باده بفروشم
منم آن بحر بی پایان که صد دریا و صحرا رابیکدم دم کشم هر دم ز مستی باز بخروشم
منم آن عاشق بیخود که هم معشوقم و عاشقندانم من منم یا او عجب حیران و مدهوشم
شدم مست می توحید و از کثرت نیم آگهکه در میخانه وحدت چو خم باده در جوشم
من آن شهباز سلطانم که عالم شد مکان ماولی عنقا صفت اندر خفا و نیستی کوشم
چو از قید خودم مطلق اسیری نیستم الحقمکن بر حال عاشق دق نه من با عقل و باهوشم