شمارهٔ ۷۲

قافیه: است۷ بیت

از مطرب جمال تو آفاق پر صداستعالم زساز عشق چه گویم چه بانو است

ساقی بکف پیاله و مطرب سرود گوعالم برقص و مستی، دوران بکام ماست

کونین پر سرود و سماعست و ذوق و حالذرات جمله مست می عشق جانفزاست

هرکس بیار دست در آغوش و بیخبرجوید خبر ز یار که آن یارما کجاست

دیدم که مست باده عشقند هر که هستگر پیر و گر جوان و اگرشاه وگر گداست

در عین عشق عاشق و معشوق شد یکیاحول نه یکی دو مبین احولی چراست

آن یار در ازل باسیری چو یار شدباماست تا ابد نه که ازما دمی جداست