شمارهٔ ۵۰
من نخواهم شادی و عیش و طربدرد و سوز عشق خواهم روز و شب
از غم و محنت گریزانند خلقما بجان جویای دردش ای عجب
وصل مطلوب آرزوی طالب استمن فنای خویش خواهم زین طالب
سوز دل آمد نشان عاشقیساز راه عشق رنجست و تعب
آتش جان سوز عشقش هر زماناز دل عاشق برآرد صد لهب
دایما خواهم که باشد جان و دلز آتش سودای او در تاب تب
ز آتش عشق تو جان عاشقانکی بسوزد، می فروزد چون ذهب
فتنه جویی جمله برچون عشق نیستدر میان ترک و تاجیک و عرب
آفتاب عشق از ذرات کونگشت طالع عاشقان یاللعجب
در بقای عشق گشتم من فناعین عشقم این زمان از فضل رب
من اسیر دام عشقم لاجرمشد اسیری در جهان ما را لقب