شمارهٔ ۴۸۱
گر جلوه کنان یک نفسی پیش من آئیز نگار غم از آینه دل بزدائی
جانا چه شود هر دم اگر روی چو ماهتبی پرده بدین عاشق دیوانه نمائی
روشن شود از نور رخت ملکت جانماز چرخ دل آندم که چو خورشید برآئی
ازآتش عشق تو نگر داغ بدلهاجانا تو چنین فارغ و بی درد چرائی
هر چند بجان تحفه غم پیش فرستیشادی و طرب در دل عشاق فزائی
دیگر نکند میل بطوبی دل زاهدبا این قد رعنا چو بفردوس درآئی
از لذت کونین اسیری نکند یادگر وصل تو یابد بچنین روز جدائی