شمارهٔ ۴۷۲

قافیه: امیبده۹ بیت

ساقی باقی مرا جامی بدهاز لب لعل خودم کامی بده

چشم شوخت را ز بهر صید جاناز دو زلف عنبرین دامی بده

از رخ چون روز و زلف همچو شبجان ما را صبحی و شامی بده

مژده وصلش اگر داری صباپیش این مهجور پیغامی بده

جان که شد از درد هجرت مضطرببرامید وصل آرامی بده

من دعای جان تو گویم مدامتو عوض یکبار دشنامی بده

بی سروسامان شدم در عشق توکار عاشق را سرانجامی بده

عشق مارا نیست آغازی پدیدچون نبود آغاز انجامی بده

شد اسیری مست چشم سرخوشتاز می لعلت ورا جامی بده

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و دردناک یک عاشق است که از معشوق خود دور افتاده و به دنبال راهی برای آرامش و وصال می‌گردد. شاعر از ساقی می‌خواهد که برایش جامی پر از می بیاورد تا از رنج‌های عشق خود کاسته شود. او زیبایی‌های معشوق را توصیف می‌کند و از ساقی تقاضا می‌کند که نشانه‌هایی از وصال به او بدهد. در این بی‌قراری عشق، شاعر از درد جدایی می‌نالد و می‌خواهد تا به خاطر عشقش دعایی کند، اما در عوض انتظار پاسخ مهربانانه دارد. شاعر در نهایت از بی‌سر و سامانی خود در عشق می‌گوید و درخواست می‌کند که به او پایان خوشی در این مسیر داده شود.