شمارهٔ ۴۵۳

۷ بیت

قد تجلی العشق فی کل المجالی فانظروااز پس هر ذره تابان گشت مهر روی او

فی مرایا کل عین قد راینا عینهفافتحوا عینا کم حتی تروا ماتبتغوا

یار پیشت حاضر و تو از خودی غایب ازوبا خودآ آخر چه گم کردی که می‌جویی بگو

من شراب العشق لم یشرب کشربی شاربکاسنا بحر فمالم تشربوا لم تعلموا

ساقیا جام و سبو پرساز بهر دیگرانبحر نوشان را چه پروا با صراحی و سبو

حار قلبی صار روحی والها فی حسنهما نظرنا غیره لما ارنا وجهه

دم به دم بیند اسیری حسن او نوعی دگرنوش بادش هر نفس جام تجلی نو به نو

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره ظهور عشق و زیبایی معشوق در همه جا و در هر ذره‌ی هستی است. شاعر از بینایی و درک زیبایی معشوق صحبت می‌کند و می‌گوید که چگونه چشم‌ها باید باز شوند تا این حقیقت را ببینند. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که عشق، شرابی است که نوشیدنش برای عده‌ای امکان‌پذیر است و دیگران باید برای درک آن تلاش کنند. شاعر از یار خود می‌خواهد که به حاضر بودن او توجه کند و از خود بپرسد که چه چیزی را گم کرده که به دنبالش می‌گردد. در نهایت، شعر با بیان تأثیر عمیق حسن معشوق بر دل و روح انسان‌ها پایان می‌یابد.