شمارهٔ ۴۴۰

قافیه: ان۷ بیت

رب زدنی حیرة فیکم چه می خواهی بدانیعنی هر دم جلوه دیگر نما بر عاشقان

گر نمائی با من بیدل دمی روی چو ماهدر سر اندازی بیندازم کله بر آسمان

در غم هجران تو زار و نزارم لیک اگریافتم وصل تو از شادی نگنجم در جهان

زآتش عشق تو جان و دل همی سوزد مرالطف فرما لحظه بنشین و آن آتش نشان

آه اگر گوید نگارم اشتیاقت عرضه کنچون کنم چون شرح شوق من نیاید در بیان

زاهدا تو طالب حور و بهشتی لاجرمره بمطلوب حقیقی می نیابی جاودان

ای اسیری تا ز قید خود نمی یابی خلاصکی توانی دید روی نوربخش انس و جان

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و شوق سخن می‌گوید و به قدرت و زیبایی معشوق اشاره می‌کند. او از مخاطب می‌خواهد که هر لحظه جلوه‌ای تازه از خود نمایش دهد و تأثیر آن را بر عاشقان بیان می‌کند. در عین حال، او می‌گوید که در غم دوری معشوق بسیار متاثر است، اما اگر به وصال او برسد، از شادی در پوست خود نمی‌گنجد. عشق به معشوق همچون آتش در دل او می‌سوزد و از او می‌خواهد که لحظه‌ای بنشیند تا این آتش را خاموش کند. در نهایت، شاعر به زهاد و عاشقان می‌آموزد که در جستجوی عشق حقیقی باشند و تنها به ظواهر دنیا قناعت نکنند.