شمارهٔ ۴۳۹

قافیه: انروشن۷ بیت

الا ای ازمه رویت همه کون و مکان روشنز خورشید جمالت گشت منزلگاه جان روشن

الا ای آنکه در خوبی نداری هیچ همتائیز حسن روی تو بینم زمین و آسمان روشن

جهان در ظلمت نابود بودی مختفی دایمگر انوار جمال تو نمی کردی جهان روشن

صفات عالم افروزت ز مرآت جهان پیدازعکس پرتو ذاتت همه دور و زمان روشن

بزیر پرده عالم بدیدم شاهد حسنتبنور عارض زیبا دو چشمم شد چنان روشن

جمال نوربخشت شد زمرآت جهان ظاهرز نور روی تو باشد دو عالم جاودان روشن

چوشد از دیده سر اسیری نقش غیرت کمترا بینم ترا دانم ز پیدا و نهان روشن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تمجید از زیبایی و نورانیت چهره محبوب می‌پردازد. شاعر از روشنایی و درخشندگی عالم به واسطه جمال محبوبش صحبت می‌کند و می‌گوید که وجود این زیبایی باعث روشن شدن همه جا و زمان شده است. او از صفات خوب و جهانی افروز محبوبش و تأثیر آن بر جهان یاد می‌کند و تأکید می‌کند که بدون وجود آن زیبایی، جهان در ظلمت و ناپدیدی به سر می‌برد. شاعر همچنین به قدرت نورانی چهره محبوب و تأثیر آن بر احساسات و بینش خود اشاره می‌کند و اعتراف می‌کند که او در هر حال، چه نمایان باشد و چه نه، همواره او را در ذهن و دل خود می‌بیند.