شمارهٔ ۴۳۷

قافیه: اهمن۷ بیت

مهر وصلت گر نتابد بر دلم ای ماه مندر فراقت شمع گردون را بسوزد آه من

دوزخ سوزان شود برمن چو جنات نعیمدر قیامت گر توباشی مونس و همراه من

بی رخت شد جان بفرزین بند هجران مبتلاگر بوصلی در نیابی مات گردد شاه من

لشکر جور و جفا بر من ره شادی گرفتتا نباشد جز بسوی محنت و غم راه من

تا دلم آگاه شد از لذت درد و غمتجز بسویش نیست مایل این دل آگاه من

نور مه از آفتاب آمد همیشه وین عجبنور یابد صد هزاران آفتاب از ماه من

از اسیری گر نداری باور این درد درونشاهد است این دیده گریان و روی کاه من

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و جدایی می‌پردازد. او معتقد است که اگر عشق (مهر وصل) بر دلش نتابد، زندگی‌اش به عذاب و درد تبدیل می‌شود. در غیاب محبوب، هرگونه شادی و سرور برایش غیرممکن است و در حقیقت، دوزخ برای او نسبت به بهشت نعیم، دردناک‌تر خواهد بود. او توصیف می‌کند که در درد جدایی، جانش به شدت آزار می‌بیند و این غم به او چنگ می‌زند. شاعر همچنین به قدرت عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی نور ماه (محبوب) از آفتاب بیشتر می‌درخشد و نشان‌دهنده‌ی والایی و اهمیت محبوب برای اوست. به‌طور کلی، این شعر غم و اندوه ناشی از جدایی را با احساسات قوی و عاشقانه بیان می‌کند.