شمارهٔ ۴۳۲
ای ز آفتاب روی تو روشن جهان جانوز پرتو جمال تو تابان شده جهان
اندر نقاب شاهد رویت نهان هنوزوصف جمال او بجهان گشاه داستان
بگشای دیده زاهد و بنگر که ظاهرستعکس جمال دوست زمرآت جسم و جان
بویی ز عاشقی نشنیدست عاشقیکاندر طریق عشق نبودست جان فشان
ازنام وصل یافت نشانی کسی که اواز خود ببزم وصل بکل گشت بی نشان
این طرفه بین که یار در آغوش و من چنیندر جست و جوی او بجهان گشته ام دوان
لذت ببین و عیش که عمری ز جور یارهرگز ز دست غصه نبودم دمی امان
بیرون ز شرح جلوه روی تو دیده امزان رو ز وصف حسن تو کوتاه شد زبان
بنگر علو مرتبه از محض موهبتدارد مکان همیشه اسیری بلامکان