شمارهٔ ۴۲۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ودمن۷ بیت

ای وصالت آرزوی جان غم پرورد مندر فراقت شد بگردون آه دودآلود من

لذت دنیا و دین گو، هرکه می خواهد ببرغیر دیدارت نباشد در جهان مقصود من

جان و دل در باختم تاشد وصالت حاصلمدر ره عشقت همین باشد زیان و سود من

یکدم ازما روی عالم سوز اگر سازی نهانآتش افتد در درون چرخ ز آه و دود من

میکنم از خلق پنهان درد عشقت راولیفاش می سازد بعالم اشک خون آلود من

چون تجلی میکند بردل جمال روی دوستمحو و نابود است در حسنش نمود و بودمن

از فنای ما چو وصل دوست حاصل میشودای اسیری تو فنا شو گر کنی بهبود من

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و longing شاعر به معشوق است. شاعر از غم و آتش درون خود سخن می‌گوید که از دوری معشوق نشأت می‌گیرد. او می‌گوید که تمام دنیا و دین برایش بی‌ارزش است و تنها خواسته‌اش دیدار معشوق است. شاعر جان و دلش را در عشق باخته و این عشق برایش هم زیان است و هم سود. او مشکل عشقش را از دیگران پنهان می‌کند اما اشک‌هایش این درد را فاش می‌کند. همچنین، شاعر به تجلی زیبایی معشوق اشاره می‌کند که او را به کلی محو می‌کند و بر این باور است که فانی شدن در عشق معشوق، باعث نجات او می‌شود.