شمارهٔ ۴۲۵

قافیه: ان۷ بیت

بس غریب و طرفه افتادست حال عاشقانجسم ایشان در زمین و جانشان برآسمان

در مکان ابدان ایشان پای بند آمد ولیدایما ارواحشان طیران کند در لامکان

ظاهر ایشان بود مشغول خلق از مرحمتلیک در باطن ز حق نبوند غافل یکزمان

در شعاع مهر ذاتش فانی مطلق شدندپس بحق باقی شده دیدند حیات جاودان

ازمقام بی نشانی صد نشان آورده انددر فنای عشق تا گشتند بی نام و نشان

چونکه ایشان بوده اند ایجاد عالم را سبببرطفیل ذاتشان آمد همه کون و مکان

هست با هریک ز حق فیض و عطا بی منتهاای اسیری حال ایشان نیست درحد و بیان

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره حالت عمیق عاشقان است که در حالی که جسمشان در زمین است، جان‌هایشان در آسمان به پرواز درآمده‌اند. آنها از دنیای مادی جدا شده و در عشق به خداوند فانی شده‌اند و به حیات جاودانی دست یافته‌اند. این عاشقان در ظاهر مشغول زندگی و مردم‌اند، اما باطن آنها از حق غافل نیست. آنها به واسطه عشق، به بی‌نهایت و بی‌نظمی دست یافته‌اند و تمام هستی به شکرانه وجودشان وجود یافته است. به طور کلی، این شعر به مقامات بلند عاشقان و پیوند عمیق آنها با ذات حق اشاره دارد.