شمارهٔ ۴۰۵

قافیه: انمنبودهام۹ بیت

مبداء خلقت بامر کن فکان من بوده اممنتهای مقصد از خلق جهان من بوده ام

پیش ازآن کاسرار غیب آید بصحرای شهودبرزخ غیب و شهادت در میان من بوده ام

گرچه در صورت نمودار دو عالم گشته امچون بمعنی بنگری هر دو جهان من بوده ام

هست روشن در حقیقت دیده عالم بمادایمانور زمین و آسمان من بوده ام

تا نه پنداری که پیدادر جهانم این زمانپیشتر از خلقت کون و مکان من بوده ام

آنزمان کز عالم و آدم نشان پیدا نبوداز مقام بی نشانی بانشان من بوده ام

ظاهر و باطن بمعنی جلوه گاه ماشمارزانکه گر دانی عیان و هم نهان من بوده ام

کی فرود آید همای همت ما در مکانچون که شهباز فضای لامکان من بوده ام

گفت و گوی ماست هر جا هست اندر هر زبانچون اسیری در دو عالم داستان من بوده ام

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان حقیقت وجود و مقام بلند الهی پرداخته است. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که او منبع و مبدأ خلقت است و هدف از خلق جهان نیز او بوده است. او از پیش از خلقت و در مقام بی‌نشانی وجود داشته و در هر دو عالم جهان، یعنی عالم غیب و شهادت، حضوری همزمان دارد. شاعر از این می‌گوید که هرچند در شکل و صورت در دو عالم ظاهر شده، اما حقیقتش فراتر از این دوگونگی است. او دایم در حال نورافشانی بر زمین و آسمان است و وجودش پیش از خلقت هرچه بوده است. در نهایت، با تأکید برهمه‌جا بودن و صدای خود در دل هر زبانی، شاعر نشان می‌دهد که در واقع داستان و گفت‌وگوی او همانند یک اسیر در دو عالم، در همه جا جاری است و او را از مرزهای مادی فراتر می‌برد.