شمارهٔ ۴۰۱
من که پیوسته بروی تو چنین حیرانمصفت حسن تو چون گویم و کی بتوانم
حیرت عشق مرا بیخبر از من داردمن بدین حال کجا حال دگر میدانم
عاشقان گر بره عشق نهادند قدممن درین ره بهوای تو بسرگردانم
زاهدا پیش تو گر عیب نماید رندیمن بصدق دل و جان خاک ره رندانم
نیست مارا نفسی بی رخ تو صبرو قرارمن بدین شوق چه موقوف قیامت مانم
گرستانم ز لب لعل تو داد دل خودچون خضر زنده جاوید بماند جانم
(چه شوی رنجه اسیری بمداوای دلم)(غیر دردش چو نسازد بجهان درمانم)