شمارهٔ ۳۸۵

قافیه: ینم۷ بیت

چو از روز ازل رندی و قلاشی است آئینمبجز عشق تو ورزیدن نباشد مذهب و دینم

ز شمع روی تو آتش فتاد اندر دل و جانممگر آب لب لعلت دهد زین سوز تسکینم

رخت از ظلمت زلفت اسیر قید می دانمز نور رویت آزادی ز هر قیدی همی بینم

ندارم خسرو خوبان ز دامان تو دست از چهچو فرهاد از غم عشقت برآید جان شیرینم

عجب کز غمزه شوخت سلامت جان برم آخرچنین کان چشم فتانت میان دربست برکینم

دل ریش مرا درد تو آمد مرهم ای دلبرز جان برخیزم ار یک لحظه بی درد تو بنشینم

زقید عشقم آزادی اسیری تا ابد نبودچوبهر عاشقی حکم ازل کردست تعیینم