شمارهٔ ۳۷۵
بیا ای مرهم درد درونمببین تا در غم عشق تو چونم
غم عشق تو برد از من دل و دینبدست عشق تو زینسان زبونم
چو هر دم حسن رویت می فزایداز آن هر لحظه در عشقت زبونم
ز شوق حسن روی جانفزایتروانست از دو دیده جوی خونم
ز مهر آن جمال عالو افروزبسان ذره بی صبر و سکونم
غریب و بی کس و بی یار و همدمز بی رحمی این گردون دونم
برون پرده در پندار ماندهنکردی واقف از سر درونم
درون گنبد نه چرخ گردونمجو ما را کزین جمله برونم
کنم حل همه مشکل اسیریچو در اقلیم عشقش ذوفنونم