شمارهٔ ۲۹۸

قافیه: اع۹ بیت

هرکه عاشق شد بباید گفت جان را الوداعزانکه در بازار عشقش نیست رایج این متاع

عشق گوید پا منه اندر طریق عاشقیبا غم معشوق اگر داری بجان و دل نزاع

زاهدا با ما سخن از عاشقی و عشق گوگر ز زهد خشک گوئی کی کنیمش استماع

واعظ نادان چه گوید از جمال روی دوستچون بسر این سخن هرگز نبودش اطلاع

سالکا گر عاشقی زهد ریا را ترک کنزانکه زهد و عشق را هرگز نباشد اجتماع

گر شدی عاشق دلا قطع نظر کن از دو کوننیستی محرم بعشقش گر نداری انقطاع

هرچه میگویی ز زلف و روی آن دلدار گوغیر از این از کفر و دین گرگوئیم باشد صداع

پرتو خورشید حسنت محو گرداند جهانگر ز روی نوربخش خود براندازی قناع

در طریقت کی شوی متبوع پیش خاص و عامدر شریعت گر نداری چون اسیری اتباع