شمارهٔ ۲۸۸

قافیه: ارخویش۵ بیت

ای مسلمانان پشیمانم من از کردار خویشتا چرا دور اوفتادم از دیار و یار خویش

من ندانستم که درد هجر تو زینسان بودورنه هرگز کی جدا گشتی من از دلدار خویش

تا چرا زنده بماندم در غم هجران اوهر نفس زین حسرت و غم می کنم انکار خویش

دل بجان آمد ز دست هجر او ورنه کجافاش میکردم به پیش هر کسی اسرار خویش

ای اسیری گر بمیری در غم هجران یارزنده جاوید گرداند بیک دیدار خویش