شمارهٔ ۲۷۳

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: یز۷ بیت

ساقی قدحی بکام ما ریزفرصت چو غنیمت است برخیز

بدمستی عاشقان جان بازصدباره به از صلاح و پرهیز

در میکده آی و با حریفانمی نوش و بشاهدان درآمیز

جان کن گرو شراب و شاهداز زهد ریا دلا بپرهیز

خواهی که تو جان بری سلامتدر دامن زلف او درآویز

بستان دل و جان و در عوض دهیک بوسه از آن لب شکرریز

سر در قدمش بنه اسیریتسلیم شو و بعشق مستیز

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دعوت به لذت‌بردن از زندگی و لحظات خوش است. شاعر از ساقی می‌خواهد که برای او می‌ریزد و تأکید می‌کند که در زمانی که فرصت هست، باید از آن استفاده کرد. او می‌گوید که بدمستی و عشق ورزیدن بهتر از زندگی با احتیاط و پرهیز است. شاعر دعوت به ورود به میکده و همراهی با دوستان کرده و تأکید می‌کند که باید از زهد ریا دوری کرد. او توصیه می‌کند که اگر می‌خواهی جانت در سلامت بماند، باید در دامان عشق وغزلیات بمانی، و در نهایت، تسلیم عشق شده و خود را فدای آن کن.