شمارهٔ ۲۵۹
ای جمالت رو نموده هر زمان جائی دگرچون مسافر حسن تو هر دم بمأوائی دگر
من چنان حیران حسن روی یارم کز جهانجز نظر بروی ندارم هیچ پروائی دگر
جز تماشای رخ معشوق و ناز و شیوه اشنیست عاشق را بعالم خود تماشائی دگر
عاشقان را ذکر معشوقست مونس دایماغیر فکرش بیدلان را از کجا رائی دگر
سود ما سودای زلف و مهر رویت بود و بسهر زیانی زین که باشد به ز سودائی دگر
با دل پر درد عاشق چشم شوخت دم بدماز سر لطفی و نازی کرده ایمائی دگر
کرده غارت بود عاشق را برندی و آنگهیدر برآورده ز لطف و گفته از مائی دگر
برسر بازار عشقش از ملامت هر کسیگفته با من عاشق بیدل تو رسوائی دگر
جز تمنای لقای نوربخش هردو کوندر جهان نبود اسیری را تمنائی دگر