شمارهٔ ۲۴۱

وزن: مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)قافیه: بیتوبهسرنمیشود۹ بیت

ای بت عشوه‌ساز من! بی‌تو به سر نمی‌شوددلبر جان‌نواز من! بی‌تو به سر نمی‌شود

حاصل روزگار من! مونس و غم‌گسار من!همدم جان زار من! بی‌تو به سر نمی‌شود

باده تویی و جام، من، نور، تویی، ظلام، منشخص تویی و نام، من، بی‌تو به سر نمی‌شود

گر تو بلای جان شوی، دل ببری نهان شویمونس دیگران شوی، بی‌تو به سر نمی‌شود

فتنهٔ عاشقان تویی، آفت بی‌دلان توییشور جهانیان تویی، بی‌تو به سر نمی‌شود

درد دهی، دعا کنم، جور کنی، وفا کنمجنگ کنی، صفا کنم، بی‌تو به سر نمی‌شود

گر چه شوی تو کینه‌ور، ور نکنی به من نظریا که برانیم ز در، بی‌تو به سر نمی‌شود

گر بدهی مراد من، ور ندهی تو داد منور نکنی تو یاد من، بی‌تو به سر نمی‌شود

گر تو اسیریم کنی، تیغ جفا به من زنیمحو کنی ز من منی، بی‌تو به سر نمی‌شود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و وابستگی عمیق شاعری به معشوقش است. شاعر به خوبی احساس می‌کند که زندگی بدون محبوبش ممکن نیست و هر جنبه‌ای از وجودش به او وابسته است. او از شرایطی که ممکن است معشوقش به او ضرر برساند یا او را ترک کند، می‌هراسد و در عین حال نشان می‌دهد که اگر معشوقش هم برای دیگران باشد، باز هم زندگی‌اش بی‌او مفهوم ندارد. در نهایت، شاعر به وضوح بیان می‌کند که عدم حضور معشوق برایش قابل تحمل نیست و تمام دردها و خوشی‌ها را به وجود او گره می‌زند.