شمارهٔ ۲۱۴
کاش آن شوخ جفا پیشه وفائی بکندبا من بیدل و آرام صفائی بکند
چون طبیب دل بیمار جهانست بتمگو بیک بوسه مرا نیز دوائی بکند
چه شود گر دل بیمار مرا شاه جهاناز شراب لب جانبخش شفائی بکند
در ازل چونکه جفا لازم خوبی آمدراضیم آن صنم ازجور و جفائی بکند
وصل دلدار اسیری بدعا خواه مدامتا مگر حق زکرم فضل و عطائی بکند