شمارهٔ ۱۹۷

قافیه: اشد۷ بیت

آن دلبر طناز نگوئی که کجا شداز پیش من بیدل دیوانه چرا شد

چون مونس و غمخوار دل خسته ما بوداز بهر چه از خسته خود یار جداشد

جان و دل غم دیده دمی شاد نبودستتا از برمادلبر بی مهر و وفا شد

عشاق وفادار ندیدند دل خوشتا یار ستمکاره پی جور و جفا شد

یک روز نپرسید که از جور غم عشقبر جان و دل عاشق بیچاره چه ها شد

ما شهره شهریم میان همه عشاقتا عشق ترا میل دلی جانب ما شد

گویند اسیری ز چه شوریده و شیداستگو از غم ما او بجهان بی سرو پاشد