شمارهٔ ۱۹۲

قافیه: ابود۹ بیت

مهر رخسارت ز ذرات جهان پیدا بودهر دو عالم در شعاع حسن او شیدا بود

پرتو حسنت عیان بینم ز ذرات جهانمهر رخسار تو تابان از همه اشیا بود

مرغ جان عاشقان را در هوای وصل دوستآشیان بی نشانی منزل و مأوا بود

قرب جانان جنت جان است و بعدش دوزخ استروضه دل روی یار و قامتش طوبی بود

ای دل ار جویی وصال او ز هستی نیست شودر میانه مائی ما چون حجاب ما بود

هر دلی کو واله حیران حسن یار شداز غم دنیا و دین آزاد و ناپروا بود

با خیال زلف و رویت جان مشتاق لقااز غم و فکر دو عالم بی سرو سودا بود

از کمال حسن رخسار تو آمد بی نظیردر ملاحت شاهد روی تو بی همتا بود

هرکه مست و بیخبر شد از شراب وصل یارچون اسیری در جهان سرحلقه غوغا بود