شمارهٔ ۱۷۹
دل ما وایه روی تو داردبجان سودای هر موی تو دارد
جمال روی تو بیند ز هر رودل عارف که رو سوی تو دارد
دل ما میل حسن خوب رویانبروی تو که بر بوی تو دارد
ز شاهی عار باشد آن گدا راکه روزی راه بر کوی تو دارد
نماز کس قبول آمد که او روبمحراب دو ابروی تو دارد
ندارد هیچ ساحر آن فریبیکه چشم شوخ جادوی تو دارد
اسیری هیچ آزادی نجویدچو دل دربند گیسوی تو دارد