شمارهٔ ۱۶۷
دوستانم باز خواهد گشت یارم الغیاثمن ز دستش چاره جز مردن ندارم الغیاث
دامن وصلش نمی آید بدست و من چنیندر غم هجران او زار و نزارم الغیاث
جان و دل از درد عشقش خون شد و هرگز دمیحال دل در پیش وی گفتن نیارم الغیاث
جرعه از باده لعل لبش خواهم که منبی می لعلش مدام اندر خمارم الغیاث
می کشم بار غم عشق و جزاینم نیست کاردر غم عشقش همین است کار و بارم الغیاث
بیوفایی بین که خونم را بشمشیر جفادم بدم میریزد آن زیبا نگارم الغیاث
ترک چشمش رخت جان و دل به یغما می برداز جفا و جور چشمش زار زارم الغیاث
غمزه چشمش بهر دم از کمان ابروانمیزند برجان خدنگ بیشمارم الغیاث
نیست هرگز ای اسیری از کمال غیرتشدر حریم خاص او یک لحظه بارم الغیاث