شمارهٔ ۱۴۸

قافیه: اهست۷ بیت

پیش عارف که ز آفات طریق اگاهستدیدن علم و عمل هر دو حجاب راهست

مهر رخسار تو بیند ز همه ذره عیانهرکه او را بجهان جان ودل آگاهست

هرگدایی که بدرگاه تو یابد راهیخاک پایش بیقین تاج سریر شاهست

دعوی حسن ترا ای صنم مه سیماشاهد عذل یکی مهر و دگر یک ماهست

گرچه داری تو بهر گوشه گرفتار دگرمست و دیوانه بعشقت عجب ار چون ما، هست

سالک راه بمنزل برسد آخر کارهمت پیر طریقت اگرش همراهست

دولت وصل تو چون جان اسیری دریافتدل که فارغ ز غم منصب و مال و جاهست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و معنویت است. عارف به تاثیر علم و عمل بر مسیر معنوی اشاره می‌کند و می‌گوید که هر دو ممکن است مانع رسیدن به حقیقت شوند. او به زیبایی محبوب و شوق عاشقانه اشاره دارد و بیان می‌کند که دیدن چهرهٔ محبوب فراتر از همهٔ مادیات و شناخت‌هاست. همچنین اشاره می‌کند که هر فردی که به درگاه محبوب راه پیدا کند، از مقام و موقعیت بالایی برخوردار خواهد بود. در نهایت، عشق به محبوب، انسان را از غم و دنیای مادی رها می‌کند و به اوج معنویت می‌رساند.