شمارهٔ ۱۴۶
دو عالم غرق انوار تجلی استهمه ذرات بیخود همچو موسیست
چرا مجنون شدی در جست و جویشنظر بگشا که عالم پر ز لیلیست
من از مستی خبر از خود ندارمچه جای زهد و سالوسی و تقویست
بیا واعظ ز دیدارش سخن گوچه جای قصه رضوان و حوریست
نظر برمهر رویش کن ز ذراتکه تابان هم ز صورت هم ز معنیست
مرا تا دیده بر روی تو بارستفراغت از همه دنیا و عقبیست
اسیری دولت دیدار وصلشکجا بیند چو در قید اسیریست