شمارهٔ ۱۴۴

قافیه: ارهاست۷ بیت

با غم معشوق ما را کارهاستاز جفای عشق بردل بارهاست

سربلندیهاست از دلبر مراگرچه از عشق من او را عارهاست

دایم از شوق گلستان رخشبلبل جان را هزاران زارهاست

زاهدان را لذت عشق تو نیستزان سبب با عاشقان انکارهاست

چون بعالم نیست بی غم شادییبا گل وصلت ز هجران خارهاست

در جدایی جان ما را دایمابا خیال وصل خوش بازارهاست

ای اسیری عاشق و معشوق رابی زبان با یکدیگر گفتارهاست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و درد و رنج ناشی از جدایی معشوق است. شاعر از غم و جفاهای عشق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که حتی با وجود مشکلات و عارهایی که از عشقش به معشوقش می‌کشد، باز هم به او افتخار می‌کند. او به شوق و اشتیاقی که نسبت به معشوق دارد اشاره می‌کند و به زاهدان که لذت عشق را درک نمی‌کنند و در نتیجه عاشقان را انکار می‌کنند، انتقاد می‌کند. در کل، شعر به تصویر کشیدن احساسات عمیق و پیچیده‌ی عشق و جدایی می‌پردازد و نشان‌دهنده‌ی ارتباط نارسای میان عاشق و معشوق است.