شمارهٔ ۱۲۱

قافیه: وست۷ بیت

نیست ما را هیچ فکری جز لقای روی دوستآفرین بررای درویشی که در فکر نکوست

زلف و رویت نیست تنها آرزوی ما و بسمشتری و ماه را شبرو شدن زین آرزوست

عاشقی را باید از باد صبا آموختنمیرود بی پا و بی سر دایما در جستجوست

مستی عشاق باشد زان دو چشم پر خمارسرخوشی بیدلان نه از باده جام و سبوست

پیش قاضی محبان مدعی عشق راشاهد عادل بغیر از چشم گریان، رنگ روست

گو(ی)اگر پیش سر عشاق در میدان غممیکند دعوی که من سرگشته ام بیهوده گوست

غیر سرو قامتش در باغ دل جایی مدههمت عالی اسیری چون ترا آئین و خوست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و محبت بین انسان‌ها و معشوق اشاره دارد. شاعر از عشق به معشوق به عنوان هدفی مقدس یاد می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که عشق واقعی فراتر از زیبایی‌های ظاهری است. او معتقد است که عاشق باید به دنبال یادگیری از عشق و وفاداری باشد و نشانه‌های عشق واقعی، چشمان گریان و احوال دردمند عاشقان است. شاعر همچنین انتقاد می‌کند از کسانی که در باغ دل خود فقط به زیبایی ظاهری توجه می‌کنند و به اهمیت معنوی عشق نمی‌پردازند. عشق، در این شعر، به عنوان یک سفر روحانی و جستجوی عمیق در نظر گرفته شده است که به درک و فهمی فراتر از ظواهر می‌انجامد.