شمارهٔ ۱۲

قافیه: ا۱۱ بیت

گر وصال دوست میخواهی دلااز مقام کفر و ایمان برتر آ

تا تو بیگانه نخواهی شد ز خودبا خدای خود نگردی آشنا

پاکباز و پاک رو گر نیستیکی تو برخوردار باشی از لقا

با می و معشوق باشد هم نفسهرکه شد خاک ره رندان چو ما

عاشقی کو واصل معشوق شدفاش میگوید و من اهوی انا

خوش درآ در وادی ایمن دمیمی شنو انی اناالله موسیا

وادی ایمن چه باشد طور عشقکه درو نور تجلیست از خدا

همچو عیسی چون برآیی بر فلک؟گر نخواهی شد مجرد از هوا

گر بقای جاودان خواهی بحقبایدت اول ز خود گشتن فنا

جز فنا اندر فنا در راه عشقمن ندیدم درد عاشق را دوا

منکر حال اسیری کی شودهر که دارد از خدا ایمان عطا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احوال عاشقان و مسیر رسیدن به معشوق می‌پردازد. شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که برای وصال به دوست، باید از کفر و ایمان فراتر رفت و به شناخت خدا رسید. اگر انسان به خود بیگانه شود و نتواند خود را بیابد، نمی‌تواند با خدا آشنا شود. همچنین، او اشاره می‌کند که عشق واقعی نیازمند پاکی در روح و رفتار است و تنها کسانی که در مسیر عشق قدم می‌گذارند می‌توانند از این وصال بهره‌مند شوند. شاعر عشق و وصال را به وادی‌ایمن تشبیه می‌کند که در آن نور الهی جلوه‌گر است. او به عاشقانی که به مقام قرب می‌رسند، نوید می‌دهد که آن‌ها می‌توانند از نعمت‌های الهی برخوردار شوند. در نهایت، او به فنا در خود اشاره می‌کند و می‌گوید که برای رسیدن به بقا و جاودانگی باید از خود بگذرد و هیچ دوایی برای درد عاشق جز فانی شدن وجود ندارد.