شمارهٔ ۱۱۶

قافیه: رست۹ بیت

ازپرتو جمال تو عالم منورستوزسنبلت مشام دل و جان معطرست

این جرم خور که جمله جهان روشن ازویستیک ذره ز پرتو آن روی انورست

سلطان حسن روی ترا ملک هر دو کونبی لشگر و سپاه عجایب مسخرست

غایت نداشت جلوه رویت از آن سببهر دم بجلوه دگر و حسن دیگرست

در تاب رفت زلف تو سرها بباد دادبازش ز پیچ و تاب چه آشوب در سرست

چشمت بقصد کشتن من غمزه تیز کردیارب که این چه ترکک بیرحم کافرست

عقل بلند پایه بدرگاه شاه عشقهرگز نگشت محرم و چون حلقه بردرست

کس با خودی نیافت ببزم وصال راهزیرا جناب وصل ازین پایه برترست

در دام فتنه جان اسیری ز چیست گفتگفتم کزان سلاسل زلف معنبرست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به توصیف جمال معشوق و اثرات آن بر عالم و دل و جان خود می‌پردازد. او می‌گوید پرتو زیبایی معشوق جهان را روشن کرده و عطر گیسوانش روح را معطر می‌سازد. زیبایی او با قدرت خود، بدون نیاز به لشکر و سپاه، کل دنیا را به تسخیر درآورده است. شاعر همچنین به چگونگی جاذبه‌های متعدد زیبایی معشوق و تأثیر زلف‌هایش که هر لحظه دلی در راه اشتیاق به‌هم می‌زند، اشاره می‌کند. در نهایت، او به چالش‌های عشق و نرسیدن به وصل اشاره کرده و می‌گوید که عشق واقعی فراتر از فهم عقل است و در برابر زیبایی معشوق، عقل و نفس انسان تسلیم می‌شوند.