شمارهٔ ۸ - ننگ و نام
ما ننگ و نام، بر در میخانه داده ایمگشت فلک، بگردش پیمانه داده ایم
هر شانه را که طره ساقی بخویش بستما نقد عقل، بر سر دندانه داده ایم
دیوانه وار، دست کشیدیم از آنچه هستدنیا بدست مردم فرزانه داده ایم
گل، برگ عمر خویش، بطفل صبا سپردما نیز جان ببازی جانانه داده ایم
دیگر دلم، ز سینه ببامی نمی پردکاین مرغ را، ز خرمن غم دانه داده ایم