شمارهٔ ۵۰ - بیاد صبا
بجام عشق، اگر خنده شرابی نیستجهان و اینهمه شوکت، بجز سرابی نیست
اگر نه اشک محبت، به چهره ای ریزدبهیچ روی، درین روزگار آبی نیست
اگر ز سینه دریا دلان، نخیزد آهبرای خنده گل، گریه سحابی نیست
صافی عشق نگهدار، چون بر آب بقابقای ما و تو، جز خنده حبابی نیست
چو بوالحسن بصفای درون بمان جاویدکه عمر کوته ما جز خیال و خوابی نیست
صبا چو میگذری برفراز تربت اوبگو: اگر چه دگر مهلت جوابی نیست
کجا شدی؟ زبر ما، که محفل ما رابسان شمع جمال تو آفتابی نیست