شمارهٔ ۴۹ - داغ دوست
کو؟ بلبل شوریده دل خوش سخن ماکو؟ آنکه از او بود صفای چمن ما
کو؟ نغمه سرائی که به آواز حزینشبا خلق بگفتی، سخن از سوختن ما
افسوس! که آن شعله سوزنده، فرو مردزان پیش که سوزد شررش جان و تن ما
بر چهره نداریم بجز دود تحسرزان شمع که بد روشن از او انجمن ما
از اشک بپرسید جراحات درون راکاین خون جگر، شرح تواند محن ما
این غم به که گوئیم؟ که با داغ رفیعیدر سینه ما، لخته خون شد سخن ما