شمارهٔ ۵ - اشک
گرچه افکندی زچشم خویش آسانم چو اشکیکدم ای آرام جان بنشین بدامانم چو اشک
یا به خاک تیره غلطم، یا بدامان گلیبرخود از این بازی تقدیر، لرزانم چو اشک
مردم چشم مرا مانند مردم، لاجرممنهم از این تیره دل مردم، گریزانم چو اشک
گر بچشمی بوسه دادم یا برخساری، چه سودکاینزمان، با حسرتی در خاک غلطانم چو اشک
بر دلی گر می نشینم، بی ثباتم همچو آهور بچشمی جای گیرم، باز لغزانم چو اشک
سوز پنهان درون است این که پیدا می شودگه بلبهایم چو شعر و گه بچشمانم چو اشک