شمارهٔ ۳۷ - سنگ حوادث
چون نسیم صبح آئی، تا چو گل خندانیمتا کسی آگه نگردد، از غم پنهانیم
شعله دل در حباب سینه دارم، چون چراغچهره گلگون تر شود، چون بیشتر سوزانیم
در میان برف سیمین، آب آتشگون بیارتا کند سرخوش، نسیم سرد کوهستانیم
رو ببحر آرزو آرم، بسر سختی چو سیلهرچه بر سنگ حوادث میخورد پیشانیم
پای همت در دل دریا نهم، تا در شومقطره ی نیسانم، از طوفان چه میترسانیم؟