شمارهٔ ۳۶ - ای غم برو
ای غم برو، وگرنه بمیخانه ات کشمآنجا، بچشم مردم بیگانه ات کشم
تا روز تو، سیه چو شب خویشتن کنمبا دل، بدام طره جانانه ات کشم
هرشب بدست شانه سپارم ترا و بازهر بامداد، بر سر دندانه ات کشم
زان پس چو بوی دوست گرفتی بجان و دلبرگیرم و برون زکف شانه ات کشم
نازت کشم بجان و بجان پرورم ترابا مردمان دیده، بیک خانه ات کشم
ناچار، تا نه جای دگر بینمت بروناز جان شمع و خاطر پروانه ات کشم