شمارهٔ ۳۵ - بخت روشن
جز قطره ای که ریزد، از چشم روشن منجای تو کس نگیرد، یکدم بدامن من
سوز دل و غم جان، این هر دو آشکار استاز بیفروغی چشم، و از کاهش تن من
رفتی بخشم بسیار، بازآ بلطف و بگذارتا حاسدان بسوزند، از بخت روشن من
خواهی اگر چو بلبل، گلبانگ عشق خوانمگه چون نسیم بگذر، بر طرف گلشن من
خواهم شبی بگلشن، دست من و تو باشدآن یک بساغر می، این یک بگردن من