شمارهٔ ۱۴ - تا گوشه میخانه
خواهم که از این خانه به یکبار کشم رختزین گوشه ویرانه به گلزار کشم رخت
اینجا پی جانانه، به جائی نرسیدیمفرداست کازین خانه بناچار کشم رخت
در صومعه و دیر، حقیقت چو نه پیداستسرمست سوی خانه خمار کشم رخت
تا گوشه میخانه از این خانه تزویراز همهمه مردم هشیار کشم رخت
چون دامن معنی بتفکر ندهد دستناچار بسر منزل پندار کشم رخت