شمارهٔ ۱۲ - شمع انجمن
از آن چو شمع سراپا در انجمن سوزمکه بزم غیر منور شود چو من سوزم
سیاه بختم و از جور آفرینش بینکه همچو لاله خود از داغ خویشتن سوزم
بدست برق حوادث در این بهار نگرکه همچو غنچه نشکفته در چمن سوزم
اگر بشکوه گشایم لب از شکنجه عشقز سوز سینه خود رشته سخن سوزم
شکسته ناله و آتش زبان و خاموشممباد کاز سخنی جان انجمن سوزم