شمارهٔ ۹۸

قافیه: اب۱۰ بیت

علی الصباح که ریزد به باغ اشک سحاببه عذر توبه شکن می‌کشان مست و خراب

از آن شراب شبانه کرم کن ای ساقیکه تا ز خاطر مستان بری کسالت خواب

خمار و خواب ز سر کی رود مگر از میقدح بیار پیاپی مکن دریغ شراب

اگرچه در رمضان بسته بود میخانههزار شکر گشودش مفتح الابواب

گذشت آنکه زدی طبل را به زیر گلیمبگو مغنی مجلس به بانگ و چنگ رباب

صلای عیش به نوروز داده است ملکغمین دگر ننشینند یا اولی الالباب

مهل به بیهده فیض سحاب در گلزارکه مغتنم شمری فیض صحبت اصحاب

تهی و ساده عیش و نشاط در بستانبه رغم دشمن بدگوی و شادی احباب

ترانه گوی عنا دل ز مقدم گل نوغزل سرایی آشفته مدحت اطیاب

کدام سلسله پاکان نبی و آل کرامخصوص آنکه به غیب اندر است و بسته نقاب

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر به توصیف حالاتی از شادی و سرخوشی می‌پردازد که تحت تأثیر شراب و جمع دوستان به وجود آمده است. شاعر با اشاره به باغ و گلزار، می‌خواهد از خوشی‌های زندگی لذت ببرد و به ساقی (آدمی که شراب می‌ریزد) می‌گوید که برایشان شراب بیاورد تا حال و هوایشان تبدیل به خواب و خمودی نشود. حتی در ایامی مثل رمضان که منع نوشیدنی وجود دارد، شاعر به فراوانی شراب اشاره می‌کند. همچنین به شادی و سرور عید نوروز اشاره کرده و از زیبایی‌های زندگی و لطف دوستان یاد می‌کند. در نهایت، شاعر به معصومیت پیامبران و اهل بیت نبی اشاره دارد و به دنبال درک عمیق‌تری از این وجودهای پاک و مقدس است.