شمارهٔ ۹۷

قافیه: یب۹ بیت

دردمندان غم عشق تو را نیست طبیبمرگ بایست و یا داروی دیدار حبیب

زخمی یارم و مرهم نستانم از غیرشکوه از درد حبیبان نکنم پیش طبیب

شکوه چندان نکنم من زجفای احبابداغ از آنم که بمن رحمتی آید زرقیب

عود وعنبر چکنی عطر چه میسائی خیزبوی معشوق بعشاق بود خوشتر طیب

گر نیم لایق انعام بده دشنامیگر عنایت نبود ساخته ام من به عتیب

تا مرا بود دلی صبر بهجران کردمچون دل از دست بشد با چه کنم صبر و شکیب

عشقت از کعبه و بتخانه چنان راند مراکه نه زاسلام بجاسبحه نه از کفر صلیب

وه چه میخانه در رحمت حق خاک نجفکه اگر عرش شود خاک درش نیست غریب

دست آشفته گرای شه به عنانت نرسدآیدت گرد صفت ناچار دنبال رکیب

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از شاعر بیانگر عمق درد و رنج ناشی از عشق است. شاعر به طبیب و درمان اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ دارویی نمی‌تواند غم عشق را درمان کند. او از عشق و جدایی صحبت کرده و بیان می‌کند که زخم‌های عشق را تنها خود محبوب می‌تواند التیام بخشد. همچنین به پذیرش درد و رنج ناشی از عشق می‌پردازد و به نوعی به عقل و صبر اشاره می‌کند. شعر به تحولات روحی عاشق و کشش‌های عاطفی و مذهبی او نیز اشاره دارد و در نهایت به توصیف میخانه و رحمت الهی در نزدیکی خاک نجف می‌پردازد، که نشان‌دهنده‌ی ارزش‌ها و اعتقادات عمیق اوست.