شمارهٔ ۸۸

قافیه: ابستامشب۱۱ بیت

این چه غوغاست که در چنگ و ربابست امشبوین چه مستی است که در جام شرابست امشب

باده بی پرده بده ساقی مستان و مترسمحتسب نیز چو مامست و خرابست امشب

مستی ای نرگس جادو و بکف سیخ مژهبر سر سیخ تو دلهای کبابست امشب

نعمت وصل بکف شکوه هجران بر لباین شب قدر یا روز حسابست امشب

من بتعجیل سر و جان به نثار آوردمبهر قتل دگرانت چه شتابست امشب

باده ی از خم اغیار فکندی بقدحخون عشاق از این درد چو ابست امشب

مطرب از پرده عشاق نوا سر کن راستکاز مخالف دل ما در تب و تابست امشب

این چه بحر استت که مستغرق او را بنظرهفت دریا چو یکی موج سرابست امشب

نبرم منت ساقی نکشم زنج خمارزآن لب لعل بکامم می نابست امشب

شاهد مست و می و مطرب و چنگ آشفتهباز پیرانه سرت عهد شبابست امشب

می خور و مدح علی گوی و برافشان سرودستفتنه را تا که دمی دیده به خوابست امشب

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حال و هوای شب و بی‌نظمی و شگفت‌انگیزی آن اشاره می‌کند. او از مستی و شادابی ناشی از شراب و عشق می‌سراید و خواستار باده‌ای بدون پرده و ترس است. او به زیبایی و جذبه عشق، که دل‌های عاشقان را به آتش کشیده، اشاره می‌کند و همچنین به دوگانگی نعمت وصال و غم جدایی می‌پردازد. شاعر با شتابی به سوی عشق حرکت می‌کند و از دردهای عاشقانه سخن می‌گوید. او نغمه‌ساز را به نواختن می‌خواند و کیفیت منحصر به فرد شب را توصیف می‌کند که به شدت تحت تأثیر رنج و شوق عاشقی است. در نهایت، او از خوردن شراب و ستایش علی سخن می‌گوید و تا جایی که ممکن است از دنیای فتنه‌ها دوری می‌کند.