شمارهٔ ۸۲۹

قافیه: م۷ بیت

من به بیداری شب‌های غمت معروفمبه صِفات سگ کویت صنما موصوفم

نیست محروم‌تر از وصل تو کس چون من زارگرچه در عشق تو اندر همه‌جا معروفم

به امیدی که دم قتل ببینم رویتجان به کف منتظر از کشتن خود مشعوفم

تا که عکس تو به بتخانه آذر افتاداز حرم شوق تو کرده است عنان معطوفم

گفتم آشفته برو از خم زلفش بیرونگفت حاشا که گذارم وطن مألوفم

من که وقف است زبانم به مدیح حیدرحاش لله که کس این کار کند موقوفم

یار در پرده و ساقی بده آن جام صفاشاید از لطف تو این پرده شود مکشوفم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به غم و درد ناشی از دوری معشوق اشاره دارد. شاعر خود را به بیداری شب‌های پر غم معروف می‌داند و به وصف وفاداری و دلبستگی‌اش به معشوق می‌پردازد. او احساس می‌کند که در عشق معشوقش هیچ‌کس به اندازه او محروم و زار نیست. شاعر امید دارد که لحظه‌ای به دیدار معشوق برسد و برای این دیدار جان خود را در کف دست دارد. همچنین به تصویر معشوق و شوقش به او اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در تلاش است تا از زلف معشوق دور شود، اما نمی‌تواند. او به عشق و ارادتش به حیدر (علی) نیز اشاره می‌کند و در پایان می‌خواهد که یار و ساقی جامی به او بدهند تا شاید بتواند پرده از رازهای عشقش بردارد.